wiegje

Met zijn enorme jatten zet de kastelein uiterst liefdevol een oorlam met een kop d’r op voor Ambtenaar neer. “Geef die man ook wat van me te drinken” zegt Ambtenaar en wijst naar de man naast hem. De man is aangenaam verrast en zegt “Bedankt. Ik ben meubelmaker en daar zijn er niet veel meer van tegenswoordig, maar me vakantie zit ‘r weer op”.

Omdat de meubelmaker in zinswendingen zeer scherpe bochten neemt, laat Ambtenaar de mededelingen even op zich inwerken en zegt dan kwasi belangstellend “Zo, en waar is de reis dan naar toe gegaan?”

 “Ik ben met me maat naar Perijs geweest. Heel bijzonder. De zaak van ons is een handenbindertje, dus veel vakantie zit er nooit in, maar dit jaar zei ik tegen Arie, me maat, me gouwe ouwe maat: as we nou niet gaan, dan gaanne me nooit. Dus ik boek hier op de hoek pardoes van het ene op het andere moment een reissie. Zo gezegd, zo gedaan. We hebben een aardige busreis naar Perijs. De reisleider is helemaal niks, want als we in Perijs zijn aangekomen dan zegt hij: Hier is het en zoek het verder nu maar uit.

 We lopen straatje in en straatje uit en komen uiteindelijk in Montmattele uit. Dan zegt Arie: wil je ‘t wel geloven, maar ik barst van de dorst. Nou zeg ik: dan gaan we toch zeker een biertje pakken?

 Nou, we zitten aan een wit tafeltje en op witte stoeltjes. Zegt Arie; weet jij wat bier in het Frans is? Nee zeg ik, maar ik teken het wel. Dus ik teken op een papiertje een bierglas. Ik wijs naar de ober, dan naar het papiertje en steek twee vingers hoog in de lucht. Een paar minuten later staan er twee glazen bier op tafel. Nou zeg ik tegen Arie, spreek ik Fransoos of niet? We drinken het bier. Dan zegt Arie na verloop van tijd: Ik zou nou wel eens zin hebben in een frans landwijntje.

Een tafeltje verderop zit een Fransessie die al een aantal keren heb geknipoogd. We besteden er eerst vanzelf geen aandacht aan.

 Maar goed, ik teken een wijnglas naast het bierglas, ik roep de ober weer, ik wijs op het wijnglas en steek nog ‘r ‘s twee vingers in de lucht en ja hoor, je raadt het nooit, even later staan er twee mooie glazen wijn voor ons.

 Dan komt het Fransessie naar ons tafeltje en neemt brutaal zo maar plaats. Ze glimlacht tegen ons en pakt dan het pollood uit mijn hand en tekent op het papiertje een wiegje. Nou zegt Arie, dat is nou toch ook sterk zeg, dat ze zomaar weet dat wij meubelmakers zijn”.

Victor Luchtig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s