vlam

Geheel tot mijn verbazing werd ik genomineerd voor de jaarlijkse communicatievlam van het stadsdeel Geuzenveld/ Slotermeer. Godlof bleef het bij een nominatie, meer niet.

Ik slaakte een zucht van verlichting.

 Nu mijn naam gevallen is, vraagt menigeen zich in gemoede af wie ik nu eigenlijk ben en zou mij wat beter willen leren kennen. Welnu, ofschoon het niet mijn gewoonte is om mijn identiteit zomaar aan eenieder bloot te geven, ben ik vanwege deze toch wel bijzondere gebeurtenis bereid om voor hen eventjes mijn slip te lichten.

 Ziedaar, ik ben thans 44 jaar in leven. Ik heb veel meegemaakt, veel veroorzaakt, veel ondergaan: oorlog, vrede, liefde en dood. Nergens voelde ik mij thuis en toch heb ik het lichtje in de verte wel gevonden. Ik ben dikwijls verdwaald en toch het spoor van broodkruimpjes wel weer aangetroffen. Mijn ouders zijn allebei gescheiden. Ik ben vaak eenzaam geweest, maar heb toch bijtijds weer op het schootje kunnen klimmen. Ik vind dat wie nu geen huis heeft, er ook niet meer aan hoeft te beginnen. Wie nu er nu blijk van geeft, nog altijd niets te hebben geleerd, die moet maar dom blijven. Dit is het midden van mijn leven, de zomer van mijn bestaan, Al mijn knopjes zijn opengebroken, ik sta volop in de bloemen. Ik verspreid een geur waarvan men zegt welwel, hij bloeit zich te barsten.

 Ben ik gelukkig? Mij dunkt, dat is wat anders, al ben ik de laatste jaren niet ongelukkig. Ik mag niet mopperen, tenslotte, en ik mag wel dankbaar zijn ook, uiteindelijk.

Lichamelijk en psychisch behoor ik tot wat gangbaar is. Ik hoef mij niet gezeten in een wagentje of hangend tussen krukken voort te bewegen. Ik heb niet een ijzeren haak in plaats van een hand. Ik ben niet astmatisch of slechthorend, kleurenblind, scheel, tandeloos, voor mijn jaren kaal. Ik word niet ontsierd door wratten, wijnvlekken, een bochel, een horrelvoet, een dwerggestalte. Ik ga zonder medicijnen door het leven. Ik sier mijn koffie uitsluitend op hoogtijdagen met een toefje klop-klop. Ik ben precies zoals het moet en alles funktioneert naar behoren. ‘Mooi’ ben ik niet. Ik ben bijvoorbeeld nogal lijvig.

 Psychisch gezien is er bij mij geen greintje gekte te bespeuren. Ik ben niet fobisch, niet neurotisch, niet psychotisch. Soms ben ik een beetje bang in het donker, soms een beetje paranoia. Ik heb soms nogal wat angst bij sociaal verkeer. Zo nu en dan heb ik een angstdroom, zo nu en dan krijg ik een apocalyptisch visioen. Verder is er met mij niks aan de hand. Dankzij het feit dat ik ben ‘aangepast’, vorm ik geen gevaar op de weg. Ik ben niet verslaafd aan geestverplaatsende vochten of dampen. Ik ben niet moordlustig of zwakbegaafd. Ik ben geen perverserik en geen maniak. Paranormale gaven bezit ik niet. Mijn karakter wordt door anderen als zeer aimabel ervaren. Er is niks geen slechtigheid aan mij te ontdekken. Ik ben attent en beleefd. Ik doe geen vlieg kwaad. Ik ben wel cholerisch, maar niet rancuneus. Ik heb een lichte neiging tot sentimentaliteit. Ik ben trouw van aard. Mijn sterrenbeeld is schorpioen. Ik ben een verwoed verdediger en koesteraar van mijn eigen plek. Waar ik woon plant ik een boom. Ik heb mijn grote zaken op orde: afspraken kom ik na. Ik ben een man van de klok. Ik heb een goed leesbaar handschrift. Ik ben kunstminnend, maar uitermate kritisch. Jawel, gangbaar ben ik dus, en overigens heb ik geweldig geboft. Ik ben van het mannelijk geslacht. Ik woon in Nederland, in Amsterdam om precies te zijn, zij het aan de rand van de beschaving: het stadsdeel waarvoor ook u werkzaam bent. De jaren zestig zijn voorbij, mijn jeugd is ook voorbij. De middelbare jaren stap ik echter lachend tegemoet. Op feestjes draag ik mijn speelpakje, bij de barbecue-party mijn blazertje, bij meer plechtige vertoningen mijn strakke pak met vest en stropdas. Tijdens feestjes zal ik niet aarzelen om een mij aangeboden feestmuts op te zetten. Haar knippen vindt op tijd en terstond plaats. Zelfs een snor laat ik groeien, zelfs een zonnebril zet ik niet op als de zon niet schijnt. Ik zou graag in een knalgele auto rijden, maar ik rijd in een decent blauwe.

 Ik ben dus bang om er op welke wijze dan ook er anders uit te zien, of mij anders te gedragen dan gangbaar en normaal wordt gevonden. Mijn angst voor niet-normaalheid, ik weet niet waar die wortelt. Misschien om die reden wel ben ik ambtenaar geworden en misschien daarom ook ben ik blij dat ik de vlam niet in ontvangst heb hoeven nemen. Stel je voor dat ik hem wèl had gekregen, ik had er mijn handen wel aan kunnen branden!

 Ik zeg het nog maar eens, gelukkig slechts een nominatie. En toch, ik heb er voor deze ene keer maar eens een goed glas Chat-d’eau op gedronken. Zeker, ook op uw gezondheid, en bij deze, een heel jaar 1995 lang.

 Uw dienstwillige dienaar,

 Victor Luchtig

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s