mobiel

De vogelaria’s drongen zijn werkkamer binnen. Ze klonken als muziek in zijn oren. Het was wereldproefdierendag. Ambte­naar kon het niet laten om geregeld op zijn polshor­loge te zien om na te gaan hoever hij van de lunchpauze verwij­derd was. Zodra het tijd was, trok hij zijn zomerjas aan en snelde zo vlug als zijn benen hem konden dragen naar de HEMA om daar in de room zijn lunch te gebrui­ken. ­Zijn voorjaarstred vergezelde hij ritmisch met: hier eet men afval, hier eet men afval, hier eet men afval….

 “Hetzelfde” riep hij tegen de lichtblauwe stofjas, miss breedbeeld in volle oorlogs­beschilde­ring. Ambtenaar nam genoeg­lijk plaats aan een tafeltje in de hoek. “Komp eran” krijste het mormel terug. Even later stonden dampende koffie en een broodje halfom voor zijn neus.

Ambtenaar kon nu effies rustig nadenken over wat hij dit weekeinde zou gaan doen, maar dat was hem sinds kort gemakkelijk gemaakt. Het stads­deelbestuur had hem onlangs met een heuse Mobilcard verrast. Het wilde met deze kortings­geste op de brandstof het automobielge­bruik onder ambte­naren een nieuwe impuls geven. Ambtenaar wilde graag aan die uitnodiging gehoor geven. Hij nam zich voor om vanavond zijn heilige koe ‘ns een grondige wasbeurt te geven en het week­einde weer ’s ouder­wets te gaan toeren. Hoe lang was het al niet geleden dat ie dat had gedaan? Minpuntje was wel dat hij voor het tanken van de goedkope brandstof hele­maal naar Paterswolde of zo moest rijden; andere Mobil-tank­stations had Ambte­naar nog niet ontdekt.

 Ambtenaar was overigens niet van plan om dit weekeinde ver van huis te gaan. Zeker niet. Het stads­deel Geuzenveld/Slotermeer had gelukkig als een van de weinige stadsdelen het betaald parkeren nog niet inge­voerd. Het leek hem dan ook uit kosten­overweging het verstandigst in en om het stadsdeel te gaan toeren. Zodra hij zijn koe elders zou parkeren, zou zijn winst immers weer tot nul worden geredu­ceerd. In het week­einde zou hij boven­dien geen last hebben van de vele lesauto’s die het stads­deel op doordeweek­se dagen rijk is. Lekker rustig, geen parkeergeld en goedkope brandstof. Mijn liefje wat wil je nog meer? Zijn tocht zou hem voeren via de Abraham Kuyperlaan, over de Haarlem­merweg, over een stukje snelweg naar de Burge­meester Roëllstraat waar hij heuvel op heuvel af, tot ver in Geuzen­veld zijn automobiel flink gas kon geven. En dan weer, en dan opnieuw, en dan weer en dan opnieuw.

 “Kom, ’t is genoeg geweest”, dacht Ambtenaar na enige tijd, “terug naar het werk”. Hij stond op, trok zijn portefeulje en liep naar de kassa. “Hep ’t gesmaakt” sprak de kassierster en zonder het antwoord af te wachten, “Dat is dan om precies te zijn ¦ 5,00″. “ECHT HEMA”, klonk het door de luidsprekers.

Victor Luchtig

                                                                 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s