evenwicht

Het druilde die dag. De Ambtenaar slenterde in zijn lunchpauze op weg naar het Tuinstadhuis over de Burgemeester De Vlugtlaan. Voor hem uit sjokte een oude dame, misschien wel al zeventig, of ouder, klein van stuk en met kromme houtachtige benen die in zwarte kousen staken. Het leek alsof zij in haar leven veel te veel paard gereden had. Zij had een vale, grijszwart gekleurde mantel aan. Haar hoofd werd gesierd door een doorzichtig plastic kapje. Aan haar linkerhand droeg ze een zware boodschappentas, aan haar rechterhand drie volle plastic zakken. Door het gewicht van haar bagage maakte ze bij elke stap een slingerbeweging die steeds heftiger werd. Om te voorkomen dat zij uiteindelijk haar evenwicht zou verliezen, stopte ze zo nu en dan.

Voor de etalage van Bart Smit staat een felrode kinderlokker vol ballen waarboven een clown nerveus op en neer wipt. De techniek heeft hem de eigenschap gegeven om door middel van een, zij het bescheiden, sterk tot de verbeelding sprekend repertoire aan poëtische zinnen, de aandacht op zichzelf en vervolgens op Bart Smit te vestigen. Hij roept dan op bloedeloze, robotachtige toon iets als’Joepie, Joepie…ik zit op het stoepie’, of ‘Wat een grollen…..ik zie de ballen rollen’.

Op het moment dat de vrouw vlak bij de machine was aangekomen riep de clown ‘Weet je wie ik ben…..ik geloof dat ik jou ken!’. De vrouw keek schuin en met wantrouwen in de richting van het wonder der techniek, maar leek zich verder niets van dit alles aan te trekken. De clown begon, zo leek het, nog nerveuzer dan anders boven zijn ballen te wippen en toeterde direkt daarop volgend: Ík zie je voor me staan….met je mooie kleren aan’. Die mededeling schoot de vrouw in haar verkeerde keelgat en deed een voor haar doen veel te kordate stap in de richting van de clown waardoor haar boodschappentassen vervaarlijk begonnen te zwaaien. Ze raakte bijna de controle over haar evenwicht kwijt. In haar onbalans beet ze hem vervolgens met schelle stem toe ach, houd-toch-je-koelérekop………….kreng!”. Ze liet haar tassen een moment de grond raken, herstelde ijlings haar evenwicht en vervolgde haar weg. Het verzoek maakte op de clown echter geen enkele indruk. Die riep onaangedaan: ‘Sapperdeflap….wat een grap!”.

Victor Luchtig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s