duiken

Het toenmalige sterk verouderde Amstelparkbad werd ruim veertig jaar na de opening in 1932 met de grond gelijk gemaakt. Er werd een nieuw bad gebouwd, het De Mirandabad. Alleen het kleuter‑ en het wedstrijdbassin herinnerden nog aan het Amstelparkbad. Er kwam een nieuw buitenbad en een recreatiebassin. Het huidige koepelvormige recreatiebad dat overigens veel op een planetarium lijkt, werd in Middellandse Zee‑sfeer aangelegd, compleet met palmbomen en andere subtropische flora. De totale kosten bedroegen rond de twintig miljoen gulden. Het De Mirandabad werd onder veel belangstelling op 2 februari 1979 geopend. De pers was eveneens in groten getale aanwezig omdat het bad als het modernste zwembad van Europa werd beschouwd.

 De officiële opening zou worden verricht door Burgemeester Polak. Louis Genet viel als

verantwoordelijk wethouder voor de sport de eer te beurt om de genodigden toe te spreken.

Als hoogtepunt van deze plechtigheid zou de zoon van De Miranda de plaquette ter ere van zijn vader onthullen.

 Ambtenaar kreeg de opdracht om bij de opening van het De Mirandabad een toespraak voor

te bereiden, want wethouders van toen lieten dit werkje nog over aan hun ambtenaren.

In het licht van deze voor de stad Amsterdam zo belangrijke gebeurtenis nam Ambtenaar zich

voor om op deze toespraak zijn uiterste best te doen. Ambtenaar toog dus welgemoed aan het

werk. Hij bracht zelfs op zijn vrije dag een bezoek aan het Gemeente‑archief om zoveel

mogelijk kennis bijeen te scharrelen over De Miranda. Hij leerde daar uit stoffige boeken

onder meer dat Samuel Rodrigues de Miranda leefde van 1875 tot en met 1942. Al op 11‑jarige leeftijd werkte De Miranda in een fabriek. Later werd hij een ijverig werker voor de Sociaal Democratische Arbeiders Partij. Van 1919‑1932 en van 1935‑1939 bekleedde hij de post van wethouder van de Levensmiddelen en de Volkshuisvesting. Hij schreef in 1921 het boek “Amsterdam en zijn bevolking in de 20e eeuw”. De Miranda werd in 1942 vermoord in het concentratiekamp bij Amersfoort.

 Ambtenaar verwerkte al die wetenswaardigheden in een lange, weldoorwrochte toespraak en

overhandigde die ten slotte aan Louis Genet. Die stak de toespraak tevreden in zijn rechterjaszak.

 De grote dag was daar; het was 2 februari 1979. Het vroor dat het kraakte. De temperatuur in het spiksplinternieuwe zwembad was echter subtropisch. Het zwembad was afgeladen met

hoogwaardigheidsbekleders, architekten, aannemers, ambtenaren, buurtbewoners en

vertegenwoordigers van de pers. Om het belangwekkende van deze gebeurtenis nog eens te

benadrukken, ontving elke gast bij binnenkomst een gifgroene cocktail waarin een feestelijke

rode bigarreau dreef. Tot zover was alles perfect georganiseerd.

De plechtigheid nam een aanvang. De ceremoniemeester had verzonnen dat de wethouder zijn toespraak zou houden op het hoogste punt in het zwembad, namelijk op het plateau waar zich de hoogste duikplank bevond, zo’n vijf meter boven het water.

 Op een seintje van de ceremoniemeester besteeg de hoogwaardigheidsbekleder wat onwennig de steile smalle trap naar het adelaarsnest. Naarmate de wethouder steeg, nam Ambtenaars borstomvang toe. Hij  besloot een stap naar voren te doen om zowel tijdens als na afloop van de toespraak goedkeurende blikken, complimenten en schouderkloppen van zijn politieke baas en collega’s in ontvangst te nemen. Immers, alleen zij wisten dat die prachtvolle toespraak de weerslag was van zijn noeste arbeid. Ambtenaars spanning steeg. De bevalling van zijn toespraak kon elk moment beginnen.

 Toen de wethouder eenmaal boven was, tikte hij enige keren op de microfoon en blies er

enkele keren met volle wangen in om na te gaan of het geluid aan stond en haalde vervolgens

statig  de toespraak uit zijn linkerjaszak…. Hij begon:

 daahaaa..a…heeeaa…..wahwahwahwah……wahwomzwem……..wie..loven.

.dwahwoehwahwah…….leven…wahwahwowewie….eh…wahwok..miranda..

.wieawahwonoe……..Wiewiewieiwiewiewie….wah…weeelwahwomwom….noenoenoe..

 Sommige aanwezigen brachten vertwijfeld hun hand naar hun oor. Maar aan hun gehoororganen mankeerde niets. De ceremoniemeester sommeerde het technische mannetje onmiddellijk de kwaliteit van het geluid te verbeteren. Maar wat die ook deed, het werd er niet beter van.

De wethouder was nu ten ene male onbereikbaar en rochelde nietsvermoedend door. Af en toe keek hij van zijn toespraak op en keek dan glunderend neer op de menigte. Dat de wenkbrauwen van de meeste aanwezigen inmiddels helemaal op hun achterhoofd waren beland, ontging hem. Hij had niet het minste vermoeden dat vijf meter onder hem al zijn woorden na een platte duik in het lauwwarme water als sterretjes uiteen spatten.

De wethouder vervolgde onverstoorbaar:  noenoenoenoe…….uffer…wahwahwahwahwahwom…….

.wiewahwoehwahwah……….wah..neul…wahwowewie….eh..

.wahwokwieawahwo

..noe?……Wiewiewieiwiewiewie….

wah…weeelwahwomwom……

 En zo ging het maar door.

 Aan het eind van het nu veel te lange betoog stak de wethouder de toespraak in zijn binnenzak, waaruit de aanwezigen opmaakten dat de toespraak voorbij was. Zij klapten minnetjes in hun handen.

 Ambtenaar had zich ondertussen ijlings onzichtbaar gemaakt. Zonder jas vluchtte hij ten

slotte door een nooduitgang de barre vrieskou in.

Victor Luchtig

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s