correct en corrupt*

CORRECT EN CORRUPT*

 Hij was eigenlijk een keurig nette jonge ambtenaar, maar al geruime tijd was het duidelijk dat er met hem iets niet in de haak was. Zijn spraak was verzorgd, op het geaffecteerde af. Maar dan zijn daden…. Al een aantal keren als ‘s avonds de kas werd opgemaakt, was er minder geld aangetroffen dan mocht worden verwacht. Het ging weliswaar om zeer geringe bedragen, maar toch. Eerst werd het kasverschil toegeschreven aan allerlei administratieve slordigheden, maar naarmate de tijd verstreek, bleek dat de kasverschillen meer regel dan uitzondering vormden. Langzamerhand rees het vermoeden dat deze keurige ambtenaar, ik noem hem gemakshalve maar even Z., de schuldige van dit steeds terugkerende vergrijp was. Er werd dan ook besloten om Z. onopvallend, maar nadrukkelijk te observeren. Elke beweging van Z. werd genoteerd, zodat na verloop van tijd, zoals dat wordt genoemd, een gedegen dossier zou ontstaan. De gemeente mag immers nooit over een nacht ijs gaan.

 Na enige maanden was het bewijsmateriaal omvangrijk geworden en het wees ontegenzeggelijk Z. als de dader van de kastekorten aan. Op een goede dag besloot de gemeente in te grijpen en de hermandad te verzoeken tot aanhouding over te gaan. Z. werd voorgeleid aan de officier van justitie, een man die ambtshalve de verdorven dingen in dit leven niet over z’n kant laat gaan. Nadat die zich een moment in het dikke pak bewijsmateriaal had verdiept, zegde hij toe een dagvaarding te zullen schrijven. De zaak werd nu voorgelegd aan de Ambtenarenrechter. Op de rol stond het veelzeggend woord ‘oplichting’.

 Bij een dergelijke rechtszaak worden steevast twee pinguïns ten tonele gevoerd, een advocaat van de verdachte en Ambtenaar, in de rol van gemeentelijke aanklager. Hoe de advocaat ook voor z’n cliënt door het stof kroop, het mocht werkelijk niet baten. Gesteund door het bewijsmateriaal was de aanklacht van Ambtenaar helder en overtuigend: Z. was een kleptomaan en kon niet anders dan voor ontslag worden voorgedragen. Uitspraak, die nu al bij voorbaat al vast stond, over twee weken.

 Na afloop van de zitting besloot Ambtenaar om in een etablissement een eindje verderop onder het genot van een oorlam nog wat over de rechtszaak na te denken. Ofschoon die niet meer was geweest dan een armoedig gevecht tussen een gladiator en een gammele keukenstoel, bekroop hem toch onwillekeurig een beetje het gevoel van de held die net was teruggekeerd van een slagveldje en dat moest vanzelfsprekend op gepaste wijze worden gevierd.

 Na enige keiltjes besloot Ambtenaar dat het de hoogste tijd werd om de rekening te vragen. Een serveerster met dikke platina blonde lokken en een make-up waartegen de zon zich meedogenloos gedraagt, had al vastgesteld dat het hier een zakenborrel betrof en vroeg of hij de versnaperingen op een rekening met firmastempel wenste te ontvangen. Ambtenaar knikte. Daarop bracht zij haar blonde lokken tot boven het lege borrelglaasje, draaide de volumeknop van haar stem terug en vroeg “De rekening is toch voor de zaak, nietwaar?” Ambtenaar knikte.  Daarop gaf zij Ambtenaar een vette knipoog en vervolgde fluisterend ”In dat geval kan ik, als meneer daar tenminste prijs op stelt, er voor zorgen dat de rekening wat hoger wordt uitgeschreven hoor”.

 * met dank aan Lex

Victor Luchtig

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s