company

Omdat het eindelijk eens mooi weer was, at Ambte­naar zijn bammetjes die dag op het bankje naast het carillon. Het caril­lon dom­pelde Ambtenaars hoofd onder in vrolijke tonen. Dit was een uitgele­zen moment om zijn vakan­tie­plannen te smeden. Juist op het moment dat Ambtenaar dit denk­proces in werking wilde stellen, werd dat wreed ver­stoord. Naast hem nam een in vrij­wel geheel zwart leer gehulde Surinamer plaats. Op zijn neus blonk een zwart brilletje; aan zijn vingers sierden zilveren ringen. Een zwarte glim­mende plastic muts met klep in de nek com­pleteerde zijn uit­dos­sing en maakte dat hij nog zwar­ter leek dan-ie al was. Bij een tweede oogluiking nam Ambte­naar waar dat Surinamer toch al van middelbare leef­tijd was. Suri­namer hoopte zijn werkelijke leeftijd kenne­lijk met zijn uit­mon­stering te kunnen verber­gen. Ambte­naar vond het bankje nu niet pret­tig meer, maar dacht dat hij het niet kon maken om onmid­dellijk zijn bammetjes in het Tupperwa­re­doosje terug te from­melen en te vertrekken. Dus deed hij alsof hij de aanwe­zig­heid van de Surinamer niet had opge­merkt. Surinamer liet zijn aanwezigheid echter niet onbe­tuigd en sprak tot Ambte­naar: “Toen ik hier was, was het twaalf jaar na de oorlog, de eerste dag kom ik van mijn werk, ik stap uit de bus….kinde­ren achter mij, zo’n stuk of vijf­tien, ze riepen ‘zwarte piet, zwarte piet!”. Een paar oudere mensen zeiden ‘laat die man met rust’. Moet je weten, Suriname was niet bekend hier, maar wel Parama­ribo, bruine bonen met rijst en kouseband, dat zongen ze dan. Dat was een soort lollige verschijnsel van die mensen”. Ambte­naar had geen behoefte aan deze conversatie, en knikte maar eens minzaam. Hij sabbelde gedachteloos aan zijn bammetje met kaas. Surina­mer ging verder “Ik hoorde groenteman en bana­nen, dus ik ging bananen halen toen ik hier de eerste week werkte en ik wou bananen kopen en ik zeg mag ik een kilo bananen en die man brengt me bananen, maar wij noemen dat banana bakova in Suri­name des­tijds, weet je wel. Ik zeg dat is niet bananen wat je koop! Hij zeg wij koken het ook, maar ja, nee, deze eten wij als hij rijp is, zegt hij. Ik heb het ook niet geno­men”. Ambte­naar schudde maar van ja, maar dacht “wat moet ik met dat verhaal, ik kan hier geen bruine bonen van bakken”.

Surinamer sprak “ik ben dokteranders”. Hij sprak dit woord langzaam uit. “Het is geen vergissing hoor, ik heb geen bul. Het enige wat ik doe, ik dènk heel anders”. Ambtenaar dacht dat nu al ten volle te kunnen beamen.

“Weet je, jaren en jaren geleden hebben wij naar science-fiction gekeken en toen zagen we dat daar dingen gebeurden die nu gebeuren. Kijk, we gaan terug naar de company”. Ambtenaar fronste zijn wenkbrauwen en dacht “hè?”.

“De company-rules! Dat heeft te maken met de merken. De multi­nationals gaan er op een gevraagd moment voor zorgen dat zij de massa bespelen. Daarom hebben ze ook de media, weet je wel, ze kunnen alles naar je toe storten. Ze kunnen een film beta­len en daarmee een trend promoten. Dus wat willen ze hebben? Ze willen hebben dat iedereen hun kleren draagt. Dus gaan de mensen ze gaan beoordelen naar wat ze aan hebben, weet je wel. Ik noem maar een bepaalde dure schoen die uit Amerika komt, als jij die aan hebt dan word je voor vol aange­zien. Als het zomer wordt, moet je een merk trainingspak aan­trekken van al die basket­ballteams. Een kind zonder die kleren, die wordt niet voor vol aangezien. Men kleineert die kinderen. Ja, je hoort er niet bij, weet je. Als je geen broek aan hebt van die ene die spri­ngt in Australië bijvoor­beeld, kijk dat soort dingen, dan word je niet voor vol aange­zien. Dan pas je niet op school, je wordt gepès!”

Ambtenaar dacht nu dat hij wist waarover de dokteranders het had en misschien ook wel waar hij naar toe wilde en knikte licht begrijpend. “Maar niemand dacht daarbij na van die ouders die moeten alles bij elkaar halen en denken dat kind gaat naar school om te leren. Onze ouders hebben ons geleerd als je netjes gekleed bent en het is netjes gestreken en schoon weet je wel, en het stinkt niet, ja dan hoef je je niet te scha­men voor je armoe­de”.

Ambtenaar wist niet meer waar dit avontuur zou eindi­gen. “Maar het mag niet tot een last voor jou worden dat je je niet in nog grotere problemen moet werken omdat de buurvrouw, en deze maatschappij vooral, eist dat je merkkleding aantrekt om je voor vol aan te zien”. Het duizelde Ambtenaar en hij hoopte op een spoedige ontknoping van dit ver­haal.

“Maar”, vervolgde Surinamer, “Ik weet precies de oplos­sing van dit probleem. Men moet gewoon banenpool­ers op de scholen brengen en videoca­mera’s op school zetten en in het geheim opnames maken van hoe die kinderen met elkaar omgaan en al die rad­draaiers eruit pak­ken”. Eindelijk, daar was-ie dan, de ontknoping. Dit was hèt moment om afscheid te nemen. “Ja, dat lijkt mij inderdaad iets om nog eens over na te denken”, sprak Ambte­naar koeltjes. “U zou uw verhaal eens aan het Dagelijks Be­stuur van dit stads­deel moeten voorleggen” advi­seerde hij vervolgens, een beetje tegen beter weten in. “U zou eens een brief moeten sch­rijven”, voegde hij daar tegen nog meer beter weten in aan toe, maar ja het was in elk geval een mooie afronding van dit gesprek. Voordat Suri­namer opnieuw van wal zou steken, keek Ambtenaar op zijn polshorloge en sprak

“hela­as, ik moet gaan. Mijn lunch­pauze zit erop, ik moet weer eens terug naar mijn Stads­kan­toordeel­tuin­tje, weet je wel”. Nu was het Surina­mer die op zijn beurt zijn wenkbrauwen fronste. “Ik wens u nog een pret­tige middag”. En met een beleefd knikje slofte Ambte­naar met zijn nog onaange­taste bammetjes terug naar zijn werkplek. Morgen zou hij opnieuw probe­ren vakan­tieplan­nen te maken. Suriname misschien?

Victor Luchtig

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s