bretels

Ambtenaar was destijds werkzaam in de Stopera. Voor diegenen die dat nog niet weten: de naam Stopera is een samentrekking van stadhuis en opera, een gebouw dat zich bevindt tussen het Waterlooplein, De Amstel en de Zwanenburgwal, midden in het centrum van Amsterdam. Het stadhuis is feitelijk een fantasieloos en daardoor foeilelijk gebouw, niet meer dan een schoenendoos met kaarsrechte ellenlange levenloze gangen. Ondanks dat werd de bouw met liefst € 120 miljoen overschreden. Maar dit nu terzijde.

Ambtenaar deelde aldaar een kamer met Collega, een grijzige, oudere man. Dit verhaal zou niet zijn geschreven als er met hem niet iets bijzonders aan de hand was. Collega kon je namelijk met een gerust hart een bijzonder mens noemen, zowel in fysiek als in mentaal opzicht. Ik hoor het u al zeggen. Dat vraagt om een uitleg.

Welnu, kort en eenvoudig gezegd, Collega ontbeerde een bovenlijf. Dat leverde een ongebruikelijk en tegelijkertijd komisch beeld op. Collega had echter op een goed moment kordaat besloten om met dat gebrek te leven en deed vanaf dat moment geen enkele moeite om dat op een of andere wijze te verdoezelen. Integendeel, hij droeg sindsdien broeken die hij tot precies onder zijn oksels optrok en vervolgens borgde met ultrakorte brede bretels over zijn tengere schouders.

Wie wil er geen brede schouders. Iedereen wil brede schouders. Je kunt er immers je vrienden mee imponeren. Je kunt meer bankdrukken. Je kleren zitten beter en, niet in de laatste plaats, grote schouders hebben een magische aantrekkingskracht op mannen en vrouwen. Ze geven immers een lichaam de illusie van kracht.

Maar dat ging volledig aan Collega voorbij. In die tijd mocht je in die opgeleukte koffiecorners nog roken en van die mogelijkheid maakte Collega dan ook dankbaar gebruik. Zo gebeurde het dikwijls dat Collega aldaar een sigaretje opstak, waarbij het genotsmiddel dan bengelend aan zijn onderlip, maar juist boven zijn gulp hing. Het bood een koddige schouwspel, maar Andere Collega’ s hadden in hun leven al veel meegemaakt en na verloop van tijd waren zij daar redelijk aan gewend. Dat nam echter niet weg dat dit verschijnsel bij Andere Collega’ s vrijwel altijd tot een wederzijdse frons der begrip aanleiding gaf, een veelbetekenende knipoog. Collega onderbrak dus zo nu en dan zijn werkzaamheden voor een loopje naar de koffieautomaat, de toiletruimte of zo maar over de veel te lange gangen. Hij deed dat echter op een bijzondere manier. Ik hoor het u al zeggen.

Zoals gezegd, de gangen in de Stopera zijn lang, strak en saai, ondanks het feit dat de ontwerpers nog uit alle macht hebben gepoogd om de eentonigheid te doorbreken door ze op sommige plekken te onderbreken met vrolijk gekleurde koffiehoekjes en liftruimtes. We moeten helaas vaststellen dat ze daarin  jammerlijk hebben gefaald.

Als Collega dan zijn kamer verliet, veranderde hij terstond in een vliegtuigje. Hij spreidde zijn armen en imiteerde een vliegtuig dat steeds na een aantal pasjes enigszins van richting veranderde. Hij veinsde zelfs landingen door zijn knieën te buigen en enige tijd in een lichte hurkhouding zijn weg te vervolgen. Zonder dat de ontwerpers dit zo hadden bedoeld, gaf Collega dus postuum toch nog een nuttige betekenis aan die gangen.

Bij Ambtenaar veroorzaakte dit aanvankelijk een aanval op zijn lachspieren, maar ook hij had in zijn leven ook al veel meegemaakt en na verloop van tijd wende hij aan dit vreemde gedrag. Maar dit was nog niet alles. Ik hoor het u al zeggen.

Welnu, Collega had een zeer vriendelijk inborst en was niet te beroerd om een toevallige ontmoeting in de gang van een niks-niemandal-praatje te voorzien.

Als ambtenaar soms wel honderd meter van zijn kamer verwijderd, in gesprek raakte met een andere Collega en het begon hem te vervelen dan bracht hij steevast met een weids gebaar zijn hand aan zijn oor en riep dan midden in dat gesprek: “Ik geloof….. dat ik mijn telefoon hoor’’ . Hij keerde Andere Collega dan resoluut de rug toe en zweefde op de zijn geëigende wijze terug naar onze kamer, waarbij hij Andere Collega in grote verbijstering achterliet. Collega ging dan weer gewoon aan het werk, overigens zonder de telefoon te hoeven beantwoorden. Collega werd vrijwel nooit gebeld.

Victor Luchtig

Een gedachte over “bretels

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s